و        

                                                   روز پدر

 بر همه ی عاشقان آن حضرت تبریک و تهنیت باد.

• 
• سمیرا خواهر گلم ازدواج کرد

از غم تنهایی

          از غم در به دری

سالها بود که در حوض دلش

                               آب ها یخ زده بود

من سرا سیمه و حیران بودم

من نمی دانستم

               حوض ما یخ زده است

ماهی ام بی جان است

دل پر هول و هراسم هرگز

       نشود آسوده از غم آن ماهی

      رفتی و با مشتی حسرت همه ی در ها رو بستی؟

         دل من تنها شد آنروز روزایی که دیگه مردن

                 همه ی خاطره ها رو به فراموشی سپردن

        یادته تو با دروغات چه به روز من آوردی؟

           من و خسته کردی رفتی دلم و به غم سپردی؟

پلای پشت سرت رو نمی دونی که شکستی؟

               حالا چی شده دوباره سر راه من نشستی؟

دل من دیگه شکسته مگه میشه اون و چسبوند؟

    با گلوی بسته آخه مگه می شه باز غزل خوند؟

قصه ی بین من و تو قصه ی شیشه و سنگه

            یکی از ما داره اینجا با دل خودش می جنگه./

ای که دستات پر نوره

                 دلت از جنس بلوره

تو نگات مهربونی

                  تو صدات هم زبونی

مثه سبزی سبز سبزی

                   روح پرواز سکوتی

مثه آبی تو زلالی

                    آسمون ملکوتی

استواری مثه کوهی

                    پر تلاشی مثه نوری

                       تو می سوری مثه اون شمع فروزان

                                                کنار تنهای خسته

میدی امیدی دوباره

                    تو به دلهای شکسته

تو مثه هاله ی نوری

                     می تابی تو دل شب

واسه اون چشم های گریون

                       که خواب خوشی ندیده

                                      و به ارمغان میاری

                                          یک تبسم روی دیده

تو مثه دم مسیحا

                    جون می بخشی باز دوباره

به سر انگشتای خسته

                     با همون رگای بسته

تو مثه سنگ صبوری

                     پر پرواز غروری

آسمونی صاف و روشن

                     پر ستاره پر ز نوری

می دونی سکوت و درد و

                    قصه ی چشم های سرد و

مثه دریا پر تلاطم

                    مثه چشمه می خروشی

واسه حل یک معما

                     زندگی تو می فروشی

تو همون محرم رازی

                     که تو صندوقچه ی قلبت

                            حرف های نگفته داری

                                 توی گلدونه شکسته

                                     دونه ی عشق و می کاری

        با تشکر از سرکار خانم سیده اشرف حیدری 

 در چاه خاموشی ات

در ژرفای خشم پر غرورت

و چون باز می گردی

نمی توانی حتی اندکی از آن چه در آنجا یافته ای

                                                            با خود بیاوری

عشق من در چاه بسته ات

چه میابی؟

با چشمانی بسته چه می بینی؟

زخم ها و تلخی ها ره؟

زیبای من در چاهی که هستی

                              آنچه که من در بلندی ها برایت کنار گذاشته ام نخواهی دید

دسته ای یاس شبنم زده را؟

یا بوسه ای ژرف تر از چاهت؟

از من وحشت نکن

بار دیگر در ژرفای کینه ات ننشین

واژه هایم را که برای آزار تو می آیند

در مشت بگیر و از پنجره رهایشان کن

آنها باز می گردن برای آزار من

بی آنکه تو رهنمونشان باشی

آنها سلاح را از لحظه درشت خویانه گرفته اند

که اینک در سینه ام خاموش شده است

اگر دهانم سر آزارت داد

                          لبخند بزن

                   دوستم داشته باش

                         یاریم کن تا خوب باشم

در درون من زخم بر خود نزن

                             سودی نداردچ

با زخمی که می زنی

                       خود را زخمی مکن./

                                            اشکهایم را بر دامان ابرها می ریزم

                                                                                          خنده هایم را به آفتاب می بخشم

خاطره هایم را به باد می بخشم    

                                                                     و غم هایم را........

غم هایم را بر دوشم می گیرم و بر جستجوی سنگ صبوری،

از دشتی به دشتی و از شهری به شهری دیگر سفر می کنم

اما غم در خانه ها لبریز است و برای من جایی نیست

و غم هایم را به تو می گویم

                         که قلبی به وسعت دریا داری

بگذار به تو بگویم که در صحرای خشک کویر، 

زیر باران یگانه تو،

من خیس ترین جنگل استوایی خواهم بود و در تاریکی شب بی ستاره ی کویر

با نور چشمان تو رو به سوی عشق خواهم رفت و ره به قلب روشن خورشید خواهم برد،

من همچون شاپرکان در باغ گلواژه های کلمات تا پای مرگ خواهم سوخت....

بهار دگر رنگ خاموشی نگیرد

                                      رفتن گذشتن نیست

دلها دگر رنگ فراموشی نگیرد،رفتن بریدن نیست

زنجیرهای دوستی اگر استوار است

                                      رفتن سفر کردن به عمق قصه ها نیست

رفتن سکوت یک صدا نیست

                       گر رفته ای هرگز فراموشت نخواهم کرد

                      تو آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد

رفتن

سرود عشق را هرگز نخواندن نیست

                               گاهی دگر راهی به ماندن نیست

                                                                     رفتن نبودن نیست.

اما نه به سردی دستهای تو

این آسمان به جای آسمان چشمان من بارانی است

و

تو

بر خلاف همیشه که زیر باران راه رفتن را دوست داشتی

زیر باران چشمان من چتر میگیری و

نه مثل همیشه که زیر باران قدم زدن را دوست داشتی

این بار خیلی شتابان و بی حوصله از آن میگریزی.....

هوا سرد است

اما نه به سردی دست های تو.

بگذار روز تولدت هدیمو بیارم بدم دست خودت

آدمها فکر میکنند شاعرها خیلی غم دارن

کاش

میدونستند اونها خیلی کارو کم دارن

عاشق کسی میشن که عاشقشاش فراوونن

بین انتخاب عشقشعمریه که حیرونن

اونی رو که دوست داره چرا تورو دوست نداره؟

شایدم دوست داره ولی به روش نمیاره

من به دنبال تو

تو به دنبال کس دیگه.........